Job

Job is de meest onverbiddelijke tekst in de Bijbel over lijden. Een man die 'oprecht en vroom' is verliest binnen twee hoofdstukken zijn bezit, zijn tien kinderen en zijn gezondheid. De lezer heeft de hemelse scène gezien en weet dus iets wat Job zelf nooit te horen krijgt.

Het grootste deel van het boek is poëzie: drie rondes gesprek tussen Job en zijn vrienden Elifaz, Bildad en Zofar, gevolgd door de jongere Elihu. De vrienden hebben één sluitende theorie - wie lijdt, heeft gezondigd - en passen die met toenemende hardheid toe. Job weigert die verklaring, houdt zijn onschuld vol, en richt zijn klacht rechtstreeks tot God in plaats van over Hem te praten.

Als God dan spreekt, uit een storm, geeft Hij geen verklaring. Hij stelt vragen: over de zee, de morgensterren, de wilde ezel, de struisvogel, de Behemoth. Job krijgt geen antwoord op het waarom maar wel een ontmoeting, en dat blijkt genoeg. In het slot worden juist de vrienden terechtgewezen - 'gij hebt niet recht van Mij gesproken, gelijk Mijn knecht Job'.