Daniël

Daniël valt in twee helften uiteen die heel verschillend lezen. De hoofdstukken 1-6 zijn verhalen: vier Joodse jongens aan het hof van Nebukadnezar, het standbeeld en de vurige oven, de droom die niemand kan uitleggen, het schrift aan de wand, en de leeuwenkuil. Ze gaan allemaal over dezelfde vraag - hoe blijf je trouw als je in dienst staat van een rijk dat je God niet erkent?

De hoofdstukken 7-12 zijn visioenen, en ze zijn taaier. Vier dieren uit de zee, een ram en een bok, de zeventig weken, en een lange strijd tussen koningen van het noorden en het zuiden. De beeldtaal is die van de apocalyptiek: hevig, symbolisch en gericht op lezers onder druk.

Door beide helften loopt dezelfde overtuiging. Rijken komen op en gaan onder, en Iemand als eens mensen zoon ontvangt een heerschappij die niet vergaat. Daniël is daarmee de belangrijkste oudtestamentische achtergrond bij het Nieuwe Testament wanneer Jezus zichzelf 'de Zoon des mensen' noemt.