Openbaring

Openbaring is het moeilijkste boek van de Bijbel en tegelijk het enige dat een zegen belooft aan wie het leest. Het is geschreven aan zeven concrete gemeenten in Klein-Azië die onder druk staan, en het gebruikt de beeldtaal van de apocalyptiek: dieren, getallen, kleuren en kosmische taferelen.

Er zijn ruwweg vier manieren waarop het door de eeuwen is uitgelegd. De preteristische leest het over gebeurtenissen in de eerste eeuw, de historische als een overzicht van de kerkgeschiedenis, de futuristische over een nog komende eindtijd, en de idealistische als een tijdloze uitbeelding van de strijd tussen goed en kwaad. Wie het bestudeert, wint erbij te weten welke bril hij opheeft.

Waar de uitleggingen elkaar raken is de kern. Het boek opent met de verhoogde Christus tussen de kandelaren en zeven brieven die pijnlijk concreet zijn. Daarna volgen reeksen van zeven - zegels, bazuinen, schalen - met steeds hemelse tussenscènes waarin het Lam aanbeden wordt. En het eindigt niet in de hemel maar op aarde: een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, een stad die neerdaalt, en God die de tranen van de ogen afwist.